یه مرتبه یه صدایی اومد. اقا . ببخشید اقا . میشه کمکم کنید؟

پرسیدم کیه؟ صدا گفت: منم ، این طرف. اون طرفه کوچه

بود . یه دختر هیجده نوزده ساله. با یه کاغذ توی دستش

و دوتا ساکه بزرگ که روی زمین بود. بخشید اقا ،

شما میدونید کوچه ی مریم کجاست؟ دنباله کوچه ی

مریم میگشت . خونه ما هم تو همون کوچه بود .

گفتم: بله میدونم. گفت میشه نشونم بدید؟ 

 گفتم : دنباله من بیاید. گفت: نه وقت شما

 را نمیگیرم . فقط بگید از کدوم طرف برم؟

 گفتم : من هم میرم اونجا. با هم راه افتادیم . اهل

 اینجا نیستید؟ نه . از شیراز اومدم.  رسیدیم به کوچه.

 پرسیم کجا میرید ؟جواب نداد. گفت: وای خدا

چقدر اینجا عوض شده. من دنبال خونه ی مادر

 بزرگم میگردم. گفتم: اسمشون چیه؟ گفت :احمدی. 

گفتم :زهرا خانوم را میگید؟ بله . شما میشناسید ؟

 بله . خوبم میشناسم.زهرا خانوم حق مادری به گردن

 ما داره. نوه ی زهرا خانوم همسایه دیوار به دیوار ما بود.

بردمش دم درخونه ی مادر بزرگش.  ازم تشکر کرد .

باهم خدا حافظی کردیم . بعد سه چهار روز فهمیدم

 پدر و مادرش شیرازهستن . دانشگاه اصفهان قبول شده بود .

 مادر بزرگش اصفهان زندگی میکرد. خلاصه دو هفته بعد

 تو دانشگاه دیدمش . رفتم جلو . سلام . نمیدونستم شما هم تو

دانشگاه ما هستید. چه رشته ای میخونید؟معماری ....

 بعضی روزا توراه با هم هم مسیر میشدیم . .....

بعد دو ماه که حسابی دلم را گیر انداخت و حسابی

با هم اونس گرفته بودیم یه روز قرار بود که با هاش

 برم خرید. اما نمیدونم چی شد . چی شد.

 حسابی شوق داشتم که کلاسم تموم بشه تا بریم.

رفتم دم در.  دم درلعنتیه دانشگاه . دیدم اونطرف خیابون شلوغه .

خیلی شلوغ . یه دفه دلم ریخت. اون هر روز این موقع این جا بود .

هواس خودم را پرت کردم . دلم نمیخواست حتی فکرش را بکنم.

پنج شیش دقیقه گذشت . داشتم دیوونه میشدم .

رفتم تو دانشگاه دم در کلاسشون هیچ کسی اونجا نبود.

از سالن اومدم بیرون و دویدم طرف در. قلبم مثل ماهی که از

آب بیرون بیفته داشت میزد. رفتم جلو . با ترس و لرز پرسیدم 

ببخشید اقا چی شده؟؟ نمیدونم . میگن زده به یه دختره.

رفتم جلو . یه پارچه روش بود . داشتم دیوونه میشدم.

 به خودم گفتم . گفتم نه .حتماً کار داشته که نیومده.

رفتم دم در . یه ربع گذشت دیگه چیزی به مرگم نمونده بود.

دوباره رفتم بین مردم . دو سه دقیقه بعد امبولانس اومد.

بلندش کردن . گذاشتنش تو امبولانس. از وسط دختر ها یکی

دیگه را هم اوردن . اره دوستش بود .مینا.

از حال رفته بود . دیگه قبول کرده بودم که خودشه . امبولابس رفت.

یه ماشین گرفتم رفتم دنبال امبولانس. دو ساعتی منتظر

بودم . گفتن به هوش اومده میتونی ببینیش .

 رفتم پیشش . تا من را دید زد زیر گریه . وااای .

 وقتی گریه کرد انگار دوباره دنیا روی سرم خراب شد . گفت . اره .

گفت که خودش بوده .نرگس من بوده . نرگس من که

رفته بود از گل فروشی اون طرف خیابون برام گل بخره .

حالا یک سال از اون ماجرا میگذره و من هر روزدم در

 دانشگاه منتظر اون

هستم....