امیدوارم که خوب باشید.

این شعر از استاد بزرگ "رهی" معیری

خواهش میکنم بخونید وازش لذت ببرید

 پاس دوستی:

        بهر هر یاری که جان دادم به پاس دوستی

                                      دشمنی ها کرد بامن در لباس دوستی

       کوه پا بر جا گمان میکردمش دردا که بود

                                       از حبابی سست بنیانتر اساس دوستی

      بس که رنج از دوستان باشد دل آزرده را

                                       جای بیم دشمنی دارد هراس دوستی

      جان فدا کردیم و یاران قدر ما نشناختند

                                      کور بادا دیده حق ناشناس دوستی

دشمن خویشی "رهی" که از دوستداران دو روی

دشمنی بینی و خاموشی به پاس دوستی

(هر وقت به یه شاخه نیلوفر آبی نگاه میکنم یاد تو میوفتم عزیزم میدونی هنوزم خراب اون شبام(

خیلی دوست داشتم که دستای تو همیشه مال من باشه

اما بدون تو شبا فقط میکردم دائما ناله

می خوام بشینمو گریه کنم ولیکن فایده نداره

 چون اینو می دونم که با تو بودن یه رویای محاله

من مردم این روزا یجورایی تو اون دنیام

 وقتی عصبی میشم وای میستم تورو شما
مثل روز هایی که بهم دروغ می گفتی با چشات

تا آخرین باری که دیدمت دم دانشگاه
من هنوز یادمه تو رو می دیدم دمه کتابخونه

ورقه کتابا خیس بود اون اشکه چشام بودش
من همه ی ناراحتیام بود از دله آرومت

چون می دونستم زندگی بی تو هر دقه کابوسه
هر دیقه خاموشه شمع قشنگ وسط سفره

تو چیزی واسم نذاشتی جز یه دست خط مرده
کاری کردی که همه عقده هام تو عربده گم شه

تو کارم هم نمی تونم کنم یه حرکت خوشگل
از رگ خشک من معلومه خونی نیست تو بدنم

این یه بار هم فقط با اشک های خیسم خوندم ازت
من از همه ی بهار های زندگی موندم عقب

اوووو این روزا مسیره ، زندگیم مثل ذوزنقست

انگار خدا واسه تو جبرییلو رو زمین فرستاده

که مامور این باشه بگه بیام به استقبالت
چون من تا انتهای دنیا خیابون ها رو می دوم

میام اونهارو می کشم که چشم هاتو می دزدن
من توی تنهاییم فقط دارم اینجا یه چهار دیواری

زندگی هم شده عین فیلم های چارلی چاپلین
تو بارون چشام از دوریته یه جای تاریک بارید

نمی خواستم کسی بفهمه خانومی قاطی ما نیست
بیا بسازیم فصل عشق رو چون من از بازی خستم

خواستی عکست رو دیوار اتاق نقاشی کردم
فقط از دیدگاه من یه صحنه فراموش نمیشه

حتی صد ها روز دیگه تو با دوتا دیگه بودی
که این مقایسه حتی رو ترازو نمی ره

بهم دروغ می گفتی که دل من آروم بگیره؟
وقتی چشمام مثل چشای عقاب چشماتو می پایید

می گفت می خوای با دروغات تو یه زندان رو بسازی

خیلی دوست داشتم که دستای تو همیشه مال من باشه

اما بدون تو شبا فقط میکردم دائما ناله

می خوام بشینمو گریه کنم ولیکن فایده نداره

 چون اینو می دونم که با تو بودن یه رویای محاله

**********

( عکس از وبلاگ پرستوی مهاجر )

مردم از درد و نمی آیی به بالینم هنوز

                   مرگ خود می بینم و رویت نمی بینم هنوز

بر لب آمد جان و رفتند آشنایان از سرم

                   شمع را نازم که می گرید به بالینم هنوز

 آرزو مرد و جوانی رفت و عشق از دل گریخت

                     غم نمی گردد جدا از جان مسکینم هنوز

روزگاری پا کشید آن تازه گل از دامنم

                 گل به دامن می فشاند اشک خونینم هنوز

خصم را از ساده لوحی دوست پندارم "رهی"

طفلم و نگشوده چشم مصلحت بینم هنوز 

کوی میفروش:

مانظر از خرقه پوشان بسته ایم

                   دل به مهر باده نوشان بسته ایم

جان به کوی می فروشان داده ایم

                   در به روی خود فروشان بسته ایم

بحر طوفان زا دل پرجوش ماست

                   دیده از دریای جوشان بسته ایم

اشک غم در دل فرو ریزیم ما

                   راه بر سیل خروشان بسته ایم

بر نخیزد ناله ای از ما "رهی"

عهد الفت با خموشان بسته ایم

با عرض پوزش به دلیل تاخیر زیاد در آپ کردن وب .

انشاالله به زودی با دست پر می ایم.

با ارزوی توفیق روز افزون . خدانگهدارررررررررر